زمان دادن به کودکان در زمان عصبانیت مفید است یا مضر

زمان دادن به کودکان در زمان عصبانیت مفید است یا مضر

زمان دادن به کودکان در زمان عصبانیت چگونه است؟ تعدادی از مقالات اخیر در رسانه‌های پرطرفدار استفاده از اوقات فراغت را مورد نقد قرار می‌دهند. منتقدین بر این باورند که به جای کمک به کودکان در ایجاد آرامش، وقت گذراندن‌ها تأثیر متضادی دارند – و باعث می‌شود کودکان حتی مضطرب‌تر و بی‌نظم‌تر و یا خارج از کنترل شوند. علاوه بر این، کودکان می‌توانند در حین ایجاد اختلال در روابط خود با والدینشان (با شرمندگی احساس “بد بودن” می‌کنند) ناراحت شوند و ناراحتی عاطفی آن‌ها افزایش یابد و احتمال یادگیری آن‌ها از تجربیات کاهش یابد. اما همه این پیامدهای منفی باعث می‌شود که او احساس کند زمان استراحت باعث ایجاد عصبانیت، خجالت و سختگیری والدین به او می‌شود. هنگام اجرای این روش – به عنوان مجازات – اتلاف وقت بدون شک می‌تواند برای کودک مضر باشد.

فراهم کردن فضای آرام برای کودکان (و والدین!)

همانطور که هرکسی که والدین یا سرپرست یک کودک خردسال بوده است می‌داند، مواقعی وجود دارد که کودکان از کنترل خارج می‌شوند و کارهایی مانند: پرتاب اشیاء، لگد زدن، ضرب و شتم، گاز گرفتن را انجام می‌دهند که با وجود تلاش بسیار والدین نمی‌توانند کودک را آرام کنند. در این مواقع والدین نیز از نظر عاطفی تحت فشار قرار می‌گیرند. هنگامی که احساسات (و سطح کورتیزول در مغز) بالا می‌رود، شکست برای والدین و کودک می‌تواند یک راه حل سالم‌تر از یک نبرد در حال انجام باشد. مطمئناً، در دنیای واقعی، والدین می‌توانند واکنش‌های خود را مدیریت کنند. اما افسوس، والدین نیز انسان هستند و هرچقدر هم بتوانیم بر روی کنترل احساسات خود کار کنیم، مواقعی وجود دارد که تنها راه این است که از کودک فاصله بگیریم.

در این شرایط، زمان دادن به کودکان در واقع می‌تواند یک استراتژی مثبت از سمت والدین باشد. عامل مهم نحوه اجرای این استراحت است. هنگامی که با آرامش و محبت انجام شد، می‌تواند فرصتی مهم برای جلوگیری از تشدید بیشتر، فراهم آوردن فرصتی برای کودک و والدین برای به دست آوردن کنترل مجدد باشد و سپس در هنگام آرام بودن هر دو دوباره کنار یکدیگر قرار گیرند تا مشکل را حل کنند. روش‌های مختلفی برای این کار وجود دارد، از جمله ایده‌های زیر که خانواده‌های موفق از آن استفاده کرده‌اند.

یک فضای خاص و ایمن ایجاد کنید

در خانه خود “گوشه دنجی” را ایجاد کنید. به والدین توصیه می‌کنم پیش از این در مورد هدف این فضای امن با کودک صحبت کنند – این جایی است که افراد خانواده وقتی کنترل خود را از دست می‌دهند و نیاز به استراحت دارند به آنجا می‌روند. (من پیشنهاد می‌کنم والدین نیز از آن برای استراحت استفاده کنند که می‌تواند در الگوسازی‌های مناسب برای کودک نقش داشته باشد.)

والدین در طراحی فضا فرزندان را دخالت دهند و وسایلی که برای شما و کودکتان قابل قبول است را در این مکان قرار دهید. در این شرایط وقتی والدین ارزیابی می‌کنند که استراحت لازم است، این کار با آرامش و عشق انجام می‌شود. حتی اگر کودک شما کنترل خود را از دست داده است، تا آنجا که ممکن است با آرامش، او را به محل مناسب ببرید و به او بگویید که شما نمی‌توانید صبر کنید تا او بتواند خود را آرام کند تا بتوانید دوباره بازی کنید و او باید آرام باشد. جدایی ذاتاً یا به طور خودکار برای کودکان خردسال مضر نیست. هنگامی که جداسازی‌ها به همراه عشق و پشتیبان قرار می‌گیرند – نه با مجازات – می‌توانند مفید باشد، نه مضر.

عصبانیت کودک

انتظارات خود را برای استراحتی که انجام می‌دهید، بررسی کنید

کودکان – بخصوص کسانی که زیر ۳ سال دارند – هنوز قادر به تأمل در مورد اعمال و رفتار خود نیستند. این بدان معنی است که هدف از استراحت و زمانی که به کودک می‌دهید، خود اندیشی نیست اما فراهم کردن مکانی آرام که کودکان بتوانند از حالت اضطرابشان کاسته شود و به احساس آرامش برسند لازم است. این استراحت، فضای مجدد برای والدین و فرزند را برای تصمیم گیری مجدد فراهم می‌کند و سپس دوباره با کودک در مورد اینکه کودک می‌تواند دفعه بعد که این وضعیت اتفاق افتاد چه کارهایی می‌تواند انجام دهد، صحبت کنیم. هیچ یادگیری در کودکان در وضعیت پرتحرک و عاطفی اتفاق نمی‌افتد.

زمان دادن به کودکان برای آرامش آن‌ها

یک رویکرد این است که وقتی کودک آرام است، استراحت پایان یابد. گزینه دیگر این است که یک تایمر را برای ۳ تا ۵ دقیقه تنظیم کنید سپس به سوی کودک برگردید و شرایطش را چک کنید. در این مرحله، او ممکن است هنوز ناراحت باشد، اما اگر دیگر از کنترل خارج نشود و مایل به پذیرش آسایش است می‌توانید به او کمک کنید تا با شما همراه شود. به یاد داشته باشید، شما به هر چیزی که باعث ناراحتی اصلی شده است نمی‌پردازید – شما فقط به او کمک می‌کنید یاد بگیرد که خودش را آرام کند و یک جایگزین را قبول کند. به عنوان مثال به جای بازی کردن با رایانه کتابی که شما گرفته بودید را برای ادامه‌ی بازی خود انتخاب کند.

نادیده گرفتن رفتار کودک نه خود کودک

اگر کودکی از کنترل خارج شود اما به خود یا دیگران آسیب نرساند، فقط نادیده گرفتن رفتارش می‌تواند بسیار مؤثر باشد. اگر کودکی به دلیل اینکه اسباب بازی‌هایی را که به اطراف پرت کرده و شما آن‌ها را جمع آوری می‌کنید عصبانی است، عصبانیش را تصدیق کنید و سپس به حرکت خود ادامه دهید. شما ممکن است به او بگویید که می‌خواهید شام را آماده کنید و دوست دارید در این موضوع او به شما کمک کند. یا یکی از کتاب‌های مورد علاقه خود را بردارید و با صدای بلند شروع به خواندن آن کنید. این به او نشان می‌دهد که شما هنوز هم والدین دوست داشتنی، حاضر، آماده و مشتاق مشارکت هستید، اما نمی‌خواهید مشارکت کنید.

استفاده از استراحت‌های آگاهانه، به عنوان ابزاری به کودکان خردسالِ شما یاد می‌دهد که با احساسات قوی خود کنار بیایند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد کودکان با مشکلات و ناامیدی‌های اجتناب ناپذیر زندگی به سختی کنار می‌آیند. آن‌ها عمداً بدرفتاری نمی‌کنند بلکه فقط واکنش نشان می‌دهند. احساسات شدید آن‌ها و مهارت‌های محدود در کنترل خود، گاهی باعث می‌شوند که کنترل ذهن و بدن خود را از دست دهند. یک استراحت کوتاه می‌تواند به آن‌ها در آرام شدن کمک کند. در زمینه روابط دوست داشتنی و محکم والدین و فرزند، دادن این مکان به فرزندان (و والدین) برای آرام کردن خود می‌تواند مفید باشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *