خیره شدن کودک نسبت به افراد متفاوت

خیره شدن کودک نسبت به افراد متفاوت

خیره شدن کودک

کودک کوچکی را روی صندلی چرخدار دیدیم، پسرم به او خیره شد. من ناراحت شدم و به او گفتم که خیره نشود. چگونه می‌توانم علاوه بر معرفی افرادی که ممکن است نسبت به ما متفاوت باشند، پسرم را در حیطه‌ی مرزهای اجتماعی آموزش بدهم؟ آیا خیره شدن کودک خوب است؟

امیلی ادلین، Ph.D، توضیح می‌دهد وقتی خیره شدن کودک‌تان را می‌بینید، چه کارهایی را باید انجام دهید. در بیمارستان کودکان، سال‌های زیادی کار کرده‌ام، دیدن منظره‌هایی به ظاهر عجیب و غریب، برایم عادی شده است، مثلا: دیدن کودکانی که با صندلی‌های چرخدار می‌چرخیدند، دیدن زخم‌هایی که ناشی از سوختگی یا آسیب‌های جدی بودند، دیدن افرادی که با یک پا راه می‌رفتند، شنیدن صداهایی عجیب و غریب که برای برقراری ارتباط به گوش می‌رسید.

دیدن چنین صحنه‌هایی بسیار زیباست و توانایی و مقاومت این کودکان را نشان می‌دهد. سالن‌های بیمارستان را بررسی کردم تا متوجه شوم که این کودکان نسبت به کودک خودم چه واکنشی نشان می‌دهند. با آن‌هایی که خیلی جوان هستند، گفتگو کردم و به این نتیجه رسیدم که این کودکان درست مانند بچه‌های ما هستند.

بعد از خیره شدن کودک خود، با او صحبت کنید

وقتی خیره شدن کودک‌تان را می‌بینید، در ابتدا به او می‌گویید که این کار را انجام ندهد. از طرف دیگر به دلیل داشتن بینش اجتماعی، می‌دانیم که این عمل خوب نیست و انجام ندادن آن، برای کودکانی که همیشه خیره می‌شوند، سخت است.

طرز برخورد با کودکان متفاوت

خیره شدن کودک خوب است. کودکان از ۲ و ۳ سالگی، تفاوت‌های جسمی را درک می‌کنند و کنجکاو می‌شوند. این کنجکاوی نشان دهنده‌ی این است که دنیا و محیط اطراف شان را درک می‌کنند. خیره شدن کودک، این کنجکاوی را به ما یادآوری می‌کند.

مهم این است که بعد از این حس کنجکاوی، ارتباط بین آنان برقرار شود. بنابراین کودک تان را تشویق کنید که به چنین کودکانی نزدیک شوند، خودش را معرفی کنند و سوالش را بپرسند. از دید ما ممکن است این کار مخالف با، ادب و دانشی است که یاد گرفته‌ایم، اما برای فرزندتان خوب است که سوالش را بپرسند. آنان متوجه تفاوت خودشان با دیگران هستند و این فرصتی است که موجب می‌شود با یکدیگر آشنا شوند و بازی کنند.

تشویق برای برقراری ارتباط

بعد از خیره شدن کودک نسبت به افرادی که متفاوت هستند، هرچقدر والدین برای برقراری این ارتباط تشویق کنند، فرصت بهتری ایجاد می‌شود تا حس مهربانی کودک شان بیشتر شود. مثلا اگر کودک با یک فردی که در ویلچر است، بزرگ شود، تفاوتی که دیده می‌شود فقط در سطح است و راهی برای جدا شدن مسیر آنان از هم نیست.

بیش از یک دهه است که با این کودکان در ارتباط هستم، خواسته‌ی آن‌ها از ما این است که مانند سایر کودکان با آنان رفتار شود.

احساس نادیده گرفتن و انزوا، به چنین کودکانی آسیب می‌رساند، زیرا کودکان سالم از نحوه‌ی عکس‌العمل آن‌ها، اطمینان ندارند. با ادامه‌ی این روند، هرچه سن شان بیشتر می‌شود، بیشتر اذیت می‌شوند.

تعامل اجتماعی مثبت چگونه است؟

اگر کودک تان در مورد برقراری چنین ارتباطی مطمئن نیست، خودتان به آن کودک نزدیک شوید و صحبت کنید.
والدینی که صاحب کودکانی با اختلافات جسمی‌اند، درچنین موقعیت‌هایی بسیار باتجربه هستند، بنابراین احساس خود را آزادانه بیان کنید تا کودکان‌تان به این مسیر هدایت شود. در صورتی که احساس کردید اشتباهی انجام داده‌اید، بهتر است که این موضوع را اعتراف کنید و سوال‌تان را بپرسید.

شک نکنید این مسیر بهترین انتخاب است زیرا زمانی که به طور ناگهانی این ارتباط و تعامل قطع شود، مطمئن باشید که به هرکسی حس بدی منتقل می‌شود.

اگر نگران این هستید که کودک‌تان به مرزهای اجتماعی احترامی نمی‌گذارد، خودتان پیش قدم شوید: ( متاسفم اگر کودکم خیلی سوال دارد، به او بگویید: سوالات شما خیلی زیاد است)

بیشتر کودکانی که این تفاوت جسمی را دارند، با خودشان تمرین کرده‌اند که درباره‌ی آن صحبت کنند، بنابراین با داشتن فرصت تعامل و راحت بودن آنان، ممکن است به شما نیز کمک شود تا احساس راحتی بیشتری داشته باشید.

این انگیزه در انسان‌ها وجود دارد که با کسانی که به نظر مشابه هستند، در یک گروه قرار بگیرند. برای کودکانی که دارای چنین تفاوت‌های آشکاری هستند، این امر اغلب موجب جداسازی آنان از گروه‌های اجتماعی می‌شود و منزوی شدن آنان را به همراه دارد.

بنابراین این حس کنجکاوی که به دنبال خیره شدن کودک است، هم می‌تواند موجب ارتباط کودکان باهم شود و هم ممکن است باعث دیده شدن همه‌ی تفاوت‌های آنان گردد.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *